'Make the most of it'.. een prachtige uitspraak vind ik dat. Het is zoals 'carpe diem', maar in plaats van de dag enkel te plukken, plant je ook zelf de boom, en probeer je daarbij het beste van je juistgeplanteling te maken, zodat je nadien ook de rijpste dag kan plukken, die de volste smaak heeft. Het verwijst ook niet enkel naar hedonisme, maar meer naar duurzaamheid, niet enkel naar het absolute nu, maar ook naar het relatievere later.
'Why couldn't you make the most of it ?', die vraag komt in me op.. Wat houdt je tegen om er het beste van te maken ? Gebrek aan kennis, aanvoelen, gezond verstand, of een gevoel alsof het niet uitmaakt en je nog kansen genoeg hebt. Als je op reis bent en je bent aan je laatste avond gekomen in een strandparadijs dat je weg kruiste, zal je dan niet meer geneigd zijn je kansen te wagen bij de plaatselijke palmboomprinses dan de avonden voordien. Als je elke dag je kaarten kan uitspelen, misschien lijkt dan wel elk moment het juiste om je blufpoker boven te halen... of juist geen enkel. Om echt het beste te maken van eender welke situatie moet je leven volgens het cliché en elke dag als je laatste zien, alsof je juist die uitslag van dat kankeronderzoek hebt gekregen. Zoals ook Chinese krijgers elke gevecht moesten strijden alsof het hun laatste was.. gevreesde tegenstanders moeten ze geweest zijn.
Laten we veronderstellen dat leven als een stervende bij wijlen wat te razend kan worden en je ook de discreetheid van een levende mag koesteren. Maar als je steeds dat tijdelijke van je afhoudt en het discrete naar je toetrekt blijf je misschien elke avond als laatste over, jezelf elke keer geruststellend dat er nog een dag komt, die misschien een juist iets betere kans aanbiedt om het onderste uit de kan te halen. Zoals alles in het leven blijft het zoeken naar een wankel evenwicht en daarnaast gebeuren sommmige dingen, zeker met vrouwen, ook niet altijd gepland en met voorbedachte rade.. gelukkig maar.
Dus, met de verwachting dat we morgen nog leven, waar halen we dan de drive to 'make the most of it' ? Wat hebben we nodig om juist dat ene onverwachte, onwaarschijnlijke, onvoorspelbare te doen wat de situatie doet openbloeien tot iets wat je er zelfs in je diepste fantasieën niet in gezien had. Hebben we echt dat eindige nodig van reiservaringen om de alledaagsere tot hun maximum te drijven, is een afscheid zonder herhaling het enigste beste motief ? Of zijn dit allemaal praatjes om te verdoezelen waar het eigenlijk om draait... angst om lef te hebben, schrik om te durven. Vanwaar komt die benauwdheid om iets ongewoon te doen ? Is het de blik van de anderen die ons tegenhoudt onze moed op de proef te stellen of heeft de mogelijke afwijzing een groter aandeel in de belemmering, gaan we er gewoon vanuit dat het ons toch niet lukt of denken we dat het niets speciaals zou zijn, omdat we onszelf wijsmaken dat het sowieso zou lukken...
...netelig wordt het als je inderdaad die laatste aan de tafel wordt, ontwakend uit zijn salonrevolutie, beseffend dat het dromen fantastisch was, succesvoller en veiliger dan de realiteit.. maar nog niet half zo spannend en bevredigend...
